"Κι ήμουν στο σκοτάδι.Κι ήμουν το σκοτάδι.Και με είδε μια αχτίδα" Κ.Κ

22.11.11

KΆΠΟΤΕ σε ένα παγκάκι:
-μια τέτοια κούκλα να καπνίζει ; είναι κρίμα
ξέρω τι θα λες...
είναι κρίμα
κι εγώ κάπνιζα αλλά το κοψα γιατί ένας δικός μου πέθανε απ το κάπνισμα στα 60 του
σκοτώνει το κάπνισμα
κι ύστερα πέθανε κι άλλος δικός μου κι έμεινα μόνος μου τελείως 

και μετά γνώρισα μια γυναίκα αλλά μου είπε ψέματα,
εγώ όμως την ερωτεύτηκα..
ξέρω τι σκέφτεσαι...
μου είπε που λες να συναντηθούμε σε ένα χρόνο γιατί είχε δουλειές λέει
κι εγώ της απάντησα γιατί μου λες να συναντηθούμε σε ένα χρόνο;
και γιατί δεν μου λες να συναντηθούμε σε δέκα χρόνια ή και σε εκατό;
καλύτερα θα 'ταν
την ερωτεύτηκα...
μου πε σε ενα χρόνο...

-συγγνώμη,μα πρέπει να φύγω
-φύγε κι εσύ.όπως θες


ΆΛΛΟΤΕ σε ένα καφενείο:
-παιδί μου
γιατί εισαι στεναχωρημένη;
-εεεε;;;σε μένα μιλάτε;;;
μα δεν είμαι στεναχωρημένη
-άστα αυτά,ήσουν μόνη σου και στεναχωρημένη σε είδα
τώρα όμως μιλάς σωστά και χαμογελάς σωστά
-ρε γιώργη τι γίνεται κει πέρα;τι λες;
-είδα το παίδι ,ήταν στεναχωρημένο,της λεω να γελάει 


ΠΙΟ ΠΑΛΙΆ σε άλλο παγκάκι:
-γειά σου κορίτσι μου
-δεν έχω
-μη φοβάσαι
-δεν έχω σας λέω
-μη με φοβάσαι είμαι από τη μυτιλήνη από τον άγιο ραφαήλ
πάρε αυτά και ο Κύριος να 'ναι μαζί σου
-όμορφα είναι.
-ό,τι έχεις ευχαρίστηση,μη με φοβάσαι
-δεν σας φοβάμαι,δεν έχω χρήματα
-πφφφ...δώστα μου πίσω

9.11.11

ανώνυμα
θωρακισμένοι
τρομαγμένοι
εχθρικοί
μάζα
δουλειά σπίτι σπίτι δουλειά
να μπουκώνουν το χρόνο τους
να μη τους μένει καιρός για να κοιτάζονται στα μάτια
κι όταν κάνουν έρωτα
σβήνουν το φως και δεν βγάζουν τις πυτζάμες τους
κακομοίρηδες
μίζεροι
η σιωπηρά πλειοψηφία
ο νόμος της άγνοιας
δεν ακούω δεν βλέπω δεν μιλάω δεν ξέρω τίποτα
αμέτοχοι
νίπτουν τας χείρας τους
ο λαός 
το σύστημα 
το αυγό κι η κότα
είπες να 'μαστε φίλοι,δεν είχες κι άδικο


εξόριστος στη κεντρική λεωφόρο

28.10.11

its going to be a fine night tonight απολυτως

ΑΑΑΡΡΓΚΚΚ τρελαα !!





αυτο το κομματι ανεκαθεν με κανει εεμμμ δεν ξερω...οπως οταν ημουν πολυ μικρη  και ειχα ακουσει το its a fine day  σε μια κατασκηνωση και ουτε καν ηξερα τι ακριβως μαρεσε να ακουω απλα ειχα νιωσει υπεροχα και τωρα ακουω κατι διαφορετικο ,το these days, και μου σκαει το ιδιο συναισθημα και ειναι μεγαλη χαρα.
ποτε ομως δεν ακουγα ακριβως τετοια πραγματα. δηλαδη και τετοια καποιες φορες αλλα και αλλα

τι να σου πω θα θελα να ακουσω καπου εξω ωραιες μουσικες,μου χει λειψει
εχω καιρο να χορεψω,με το ενα ποδι στον ναρθηκα
και μου φαινεται περιεργο γιατι το αισθανομαι σα μια εσωτερικη διαδικασια,κατι τελειως ψυχοσωματικο.
μεθυστικο χαρμανι απο ηχους σε καταπινει ολοκληρο, σα να μην υπαρχει κανεις αλλος γυρω εσυ χανεσαιι και χανεσαιι και χααανεεεσαιιιι,ενωση των πιο εξαλλων εραστων ακολουθει η εκρηξη...
ειναι γεγονος πως εχω παθει παρακρουση (κλεισουρα και ακινησια)

στ'αληθεια ομως δεν περιμενω να γινει κανενα ωραιο σκηνικο εκει εξω εκτος αν το στησουμε μονοι μας
οπως παντα μαρεσει να καθομαι σπιτι μου,ψαχνω, βαζω να ακουω τα δικα μου .....

24.9.11





το ρολόι μου δείχνει δέκα τη νύχτα
με εμπιστεύεσαι;;;
κλείσε τα μάτια 
χωρίς λόγια δεν τα χρειάζεσαι άλλωστε
λέξεις χιλιοειπωμένες που έχουν χάσει πια το νόημά τους
μπορούν να καταστρέψουν μιαν ανάμνηση να αχρηστεύσουν μια εικόνα
μόνο ήχος σου λέω,μόνο αυτός,αγνός,ανόθευτος 
θα σου φανερώσει τις πιο όμορφες αλήθειες του κόσμου
άσε τον να εισβάλει στην ψυχή σου και να την ξεσκίσει,να τη λυτρώσει...



το λένε travelling without moving 

τις σκέψεις ακολουθούν αποσιωπητικά

(το ρολόι μου δείχνει τέσσερις το ξημέρωμα)


10.2.11

you remind me of someone i've met before






μια στιγμη αρκει για να χαθεις(ξανα)

20.1.11

ψυχραιμία.